Dzieci często nie chcą się uczyć, ponieważ źle się uczą z powodu różnych niezależnych od nich przyczyn, jak deficyty w sferze poznawczej, motorycznej lub zaburzenia neurodynamiki. Efektem tych trudności są także zaburzenia emocjonalne, zanikanie motywacji do nauki. Stąd też w pracy zespołów korekcyjno – kompensacyjnych na pierwszy plan wysuwają się działania psychoterapeutyczne, nastawione na eliminowanie i zapobieganie sytuacjom stresującym, stworzenie klimatu życzliwości i zaufania, w którym dziecko czułoby się dobrze; wyzwalanie jego aktywności. Zainteresowanie ucznia zajęciami oraz utrzymywanie jego aktywności można osiągnąć poprzez urozmaicone formy ćwiczeń, stosowanie gier i zabaw, oraz różnorodnych ćwiczeń relaksacyjnych, uwzględniających jego upodobania. Do nauczyciela, terapeuty należy poszukiwanie nowych sposobów aktywizowania dzieci, uatrakcyjniania pracy.
Więcej w artykule Doroty Westfeld i Marzenny Kłubowicz
AMBItion 
Interesujący artykuł, który przybliżył mi,iż bardzo ważna w terapii jest nauka przez zabawę.Poprzez elementy zabawowe, nauka może stać się przyjemnością i przyciągać dzieci z deficytami do większego zaangażowania na zajęciach. Gry i zabawy będą teraz zdecydowanie bardziej doceniane podczas mojej pracy z uczniami.
Ciekawy artykuł. Jestem terapeutą i wiem ile powtórzeń jest potrzebnych, aby utrwalić zdobytą umiejętność. Gry i zabawy to świetna alternatywa dla „kart pracy” – to inna forma, dająca „odskocznię” dla dziecka od typowej nauki.
Bardzo fajny artykuł – czekam na następne publikacje